KATECHEZY DOROSŁYCH 5 WRZEŚNIA 2010

Katecheza 22 (5 września 2010)

Publiczna działalność Zbawiciela: wezwanie do nawrócenia i głoszenie
Królestwa Bożego

1. Powszechnie znane są podboje militarne i zdobycze wielkiego przywódcy francuzów – Napoleona Bonaparte. Pod koniec życia, przebywając w odosobnieniu na wygnaniu, doświadczając samotności i opuszczenia, Napoleon miał powiedzieć: „Zdobyłem niemal cały świat. Podążały za mną rzesze żołnierzy, którzy mnie słuchali, podziwiali i kochali. Posłuszni mojemu wezwaniu szli w bój na śmierć i życie. Teraz nikt o mnie nie pamięta. Wszyscy mnie opuścili. Odwrócili się ode mnie. Nie rozumiem dlaczego Jezus z Nazaretu, który żył prawie dwa tysiące lat temu, wciąż jest podziwiany i kochany. Ludzie nadal słuchają jego słów, żyją według nich i przekazują je z pokolenia na pokolenie”.
 

2. Jezus z Nazaretu rozpoczął swoją publiczną działalność wzywając do nawrócenia i głosząc nadejście Królestwa Bożego. Mówił: „Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Słowa te stanowią zasadniczy aspekt publicznej działalności Zbawiciela. Królestwo Boże nadeszło w osobie Chrystusa, w Jego słowach i czynach: „Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie…” (Łk 10,23). Dziełami Jezusa, które potwierdzały, nadejście Królestwo Bożego w Jego osobie były cuda, których dokonywał. Królestwo Boże należy przede wszystkim do ubogich i maluczkich, czyli do tych, którzy przyjęli je pokornym sercem. Jezus bowiem został posłany, aby „głosić Dobrą Nowinę ubogim” (Łk 4,18), „do nich bowiem należy Królestwo niebieskie” (Mt 5, 3). O istocie tego królestwa Zbawiciel pouczał w przypowieściach. Królestwo niebieskie ma charakter nadprzyrodzony. Obca jest mu dominacja, zniewolenie, siła. Opiera się ono na służbie, pokorze, ubóstwie i uniżeniu. Jest to królestwo miłości, prawdy i zbawienia.

3. Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina nam, że Jezus do stołu swego królestwa zaprasza również grzeszników: „Nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (Mk 2, 17). Wszystkich naznaczonych grzechem Zbawiciel wzywa do nawrócenia, bez którego nie można wejść do Królestwa Bożego. Jezus całym swoim życiem objawił bezgraniczne miłosierdzie Ojca, który ma ogromną „radość z jednego grzesznika, który się nawraca” (Łk 15, 7). Największym dowodem tej miłości stała się ofiara Jezusa „na odpuszczenie grzechów” (Mt 26, 28). Poprzez mękę, śmierć, zmartwychwstanie Jezus ostatecznie proklamował Królestwo Boże, a troskę o nie powierzył Apostołom, opierając na nich budowę swego Kościoła.
W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, że wszyscy ludzie są zaproszeni do Bożego Królestwa. Jest ono bowiem przygotowane dla ludzi ze „wszystkich narodów, ludów i języków”. Aby je osiągnąć nie wystarczą słowa, potrzebne są konkretne czyny. Warunkiem wejścia do Królestwa Bożego jest przyjęcie Słowa Bożego, wierność przykazaniom i postawa autentycznej miłości wobec każdego człowieka.

4. Zapamiętajmy. Jezus podczas swej publicznej działalności wzywał do nawrócenia, głosząc i inaugurując Królestwo Boże. Objawiło się ono ludziom w osobie Chrystusa, w Jego słowach i znakach. Kościół jest początkiem tego Królestwa i drogą, która do niego prowadzi ludzi wszystkich czasów i pokoleń. Warunkiem jego osiągnięcia jest nawrócenie i przyjęcie prawdy Ewangelii. Osoba Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelia są wciąż aktualne w każdym czasie i miejscu. Sobór Watykański II mocno podkreśla, że Chrystus jest „punktem, do którego zwracają się pragnienia historii oraz cywilizacji, ośrodkiem rodzaju ludzkiego, weselem wszystkich serc i pełnią ich pożądań” (KDK 45). Jezus Chrystus jest „wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr 13,8). Tylko On ma słowa życia wiecznego.
 

Właściciel: Tomasz Grabowski; Data publikacji: 2009-01-04 15:54:56; Data utworzenia: 2009-01-04 15:51:57; Utworzony przez: Tomasz Grabowski Data ostatniej modyfikacji: 2010-09-04 19:27:13; Ostatnio modyfikowany przez: Tomasz Grabowski.