JUŻ NIEDŁUGO ŚWIATOWE SPOTKANIE MŁODYCH W WYSZKOWIE. PRZYJDŹ DO NAS I JUŻ DZISIAJ ZGŁOŚ SWÓJ UDZIAŁ.

Nie ma twardych facetów
rozmowa z o. Wiesławem Dawidowskim
 

O szkole pokory w zakonie, męskiej przyjaźni i zaletach prawdziwego mężczyzny z o. Wiesławem Dawidowskim OSA rozmawia Maciej Gajek.

O. Wiesław Dawidowski OSA augustianin, doktor teologii fundamentalnej, publicysta. Kieruje Ośrodkiem Duszpasterstwa Archidiecezji Warszawskiej dla Obcokrajowców. Współpracuje z kanałem Religia.tv, gdzie prowadzi audycje na żywo. Chrześcijański współprzewodniczący Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów.

Maciej Gajek: Znasz taki żart: Czy ksiądz chodzi do toalety?
O. Wiesław Dawidowski: – Nie znam…

Jasne, że chodzi. Ale rzadziej…
– (śmiech) Przyznam: jestem antyklerykalny. My, księża, zbyt często przyjmujemy rolę księży, a za mało zajmuje nas formacja ludzka. Naszym nowicjuszom i młodszym braciom mówię, że najpierw powinniśmy myśleć o sobie jako o ludziach, potem chrześcijanach, a dopiero na końcu księżach. Kiedy kleryk staje się takim „małym księdzem” i przestaje być mężczyzną – przegrywa.

Nie wierzę, że jako kleryk nie poczułeś się „małym księdzem” albo „ojcem”.
– Bawiło mnie, gdy starsza pani zwracała się do młodego księdza tuż po święceniach „ojcze”, chociaż nie powiem, żeby mnie do tego nie ciągnęło. Ale miałem hamulec. Augustianie mają w sobie coś takiego, że chcą być prawdziwymi facetami i moi koledzy śmiali się ze zniewieściałego stylu życia niektórych kleryków. Z gestów, sposobu chodzenia, mówienia. Bo klerycy nie jedzą, tylko spożywają posiłek, nie idą na spacer, tylko na przechadzkę. Taki język zdradza problemy z własną tożsamością, a ten, kto go używa, stylizuje się na kogoś, kim wydaje mu się, że powinien być.

Czy po opuszczeniu seminarium to się zmienia? Po pięciu latach nagle przestają spożywać posiłki, a zaczynają jeść?
– Mój ojciec duchowny, ks. Bozowski, mawiał: przed święceniami dostaniesz tornister wypakowany książkami. Jak pójdziesz do ludzi, to trzeba je poukładać w takim porządku, w jakim będą służyć ludziom, a nie tobie. Jeżeli ktoś chce przełożyć życie w seminarium na prawdziwe życie, może się to skończyć odejściem z kapłaństwa.

Udało Ci się tego uniknąć.
– Sam się temu dziwię (śmiech). Wyobraź sobie taką sytuację: moi współbracia na budowie noszą cegły. A Wiesiu jest poetą, musi napisać wiersz i pograć na gitarze, nie ma czasu na cegły. Któregoś dnia wchodzę do refektarza, a tam nagle milczenie. Przełożony zapytał mnie: może droga zakonna nie jest dla Ciebie? To był obuch w głowę. Uświadomiłem sobie, że nie mam rąk tylko do kielicha i pateny, ale po to, żeby zagrabić liście wokół klasztoru, umyć okna i posprzątać na korytarzu. Wiesz, że przez pięć lat w zakonie byłem praczem? Nie robiłem nic więcej, poza praniem braciom bielizny i prześcieradeł! To mnie nauczyło, że nawet taka praca się liczy.

PEŁNY TEKST W RUBRYCE Z ŻYCIA KOŚCIOŁA

ARTYKUŁ POZYSKANY ZE STRONY GOŚCIA NIEDZIELNEGO

"Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie"
rozważa Elżbieta Weber , studentka pedagogiki, zaangażowana w diecezjalnym Centrum Światowych Dni Młodzieży
 

Nawracajcie się! Co te słowa znaczą dla mnie? Czasem zastanawiam się: jak ja mogę się nawracać? Czy mogę? Przecież jestem blisko Kościoła, praktykuję w wierze, modlę się, przestrzegam Bożych przykazań…

Czy do mnie także Pan kieruje te słowa? Dziś św. Paweł podpowiada: „Ten, komu się wydaje, że stoi, niech baczy, aby nie upadł!”. Ja także potrzebuję nawrócenia! Ciągłego zwracania się ku Bogu... Przecież zawsze mogę być jeszcze bliżej Niego, zawsze mogę czynić jeszcze więcej dobra.

Zawsze mogę jeszcze mocniej kochać! Dla mnie „nawracać się” to nieustannie doskonalić się w miłości! Ten, kto prawdziwie kocha, nie chce wyrządzać zła, nie chce ranić, ale raczej czynić jak najwięcej dobra! Od kogo mogę nauczyć się miłości, jeśli nie od Boga, który jest miłością!? Chcę „chodzić za Nim”, wsłuchiwać się w Jego słowa, poznawać Go coraz lepiej... Naśladować Go!

Pan po raz kolejny daje mi czas Wielkiego Postu, czas wzrostu w miłości, czas przybliżania się do Niego... Jest to czas szczególnej łaski! Chcę wykorzystać go jak najlepiej. Przecież On, każdego dnia, przychodzi i szuka owoców w moim życiu. Chcę podjąć wysiłek, by te owoce się pojawiły. By być radością Pana!

Jezu Ukrzyżowany!
Zawsze noszę Cię przy sobie,
Nad wszystko wybieram.

Gdy upadam, Ty mnie podnosisz.
Gdy płaczę, Ty mnie pocieszasz.
Gdy cierpię, Ty mnie uzdrawiasz
Gdy Cię wzywam, Ty mi odpowiadasz.

Ty jesteś światłem, które mnie oświeca,
słońcem, które mnie ogrzewa,
pokarmem, który mnie żywi,
źródłem, które gasi moje pragnienie,
słodyczą, która mnie upaja,
balsamem, który mi przywraca siły,
pięknem, który mnie urzeka.

Jezu Ukrzyżowany!
Bądź moją obroną w życiu,
wsparciem i ufnością
w mej agonii
I spocznij na mym sercu,
gdy nadejdzie moja ostatnia godzina.

 Informujemy, że od I niedzieli Wielkiego Postu rozpoczniemy w naszej parafii cykl Katechez przedmałżeńskich. Prosimy zainteresowanych o zgłaszanie się. Pierwsze spotkanie będzie już w najbliższą niedzielę o godz. 15.00 w bibliotece parafialnej.

OSTATNIO BYLIŚMY Z FUNDACJĄ NA ZIMOWISKU ALE O TYM WIĘCEJ NA STRONIE FUNDACJI :):):):)......

Komunikat Caritas Diecezji Łomżyńskiej

Drodzy Parafianie!

Zgodnie z obowiązującym prawem podatnicy mogą przekazać 1% swojego podatku dochodowego za rok 2009 na rzecz wybranej organizacji pożytku publicznego. Na terenie Diecezji Łomżyńskiej kościelną organizacją pożytku publicznego jest „CARITAS BLIŹNIM” wspierająca działalność statutową Caritas Diecezji Łomżyńskiej.
W dniu dzisiejszym oraz do 18 kwietnia 2010 r., wraz z najnowszymi numerami Głosu Katolickiego, rozprowadzany będzie po Mszy Św. bezpłatny program do rozliczania podatku dochodowego. Program umożliwia rozliczenia wszystkich najważniejszych grup podatników: m. in. rozliczających się na zasadach ogólnych i wg podatku liniowego oraz prowadzących działalność gospodarczą. Program umożliwia również, przekazanie 1% podatku dochodowego na rzecz „CARITAS BLIŹNIM”.
Dzięki Waszej ofiarności z uzyskanych w ubiegłym roku środków Caritas Diecezji Łomżyńskiej przeprowadziła wiele akcji na rzecz osób potrzebujących:
1. kolonie dla dzieci i młodzieży z rodzin ubogich i wielodzietnych z terenu naszej Diecezji;
2. zakup leków i sprzętu medycznego dla hospicjum w Ostrołęce i Wyszkowie;
3. prowadzenie ośrodka dla bezdomnych w Czerwonym Borze k/Łomży;
4. prowadzenie jadłodajni dla ubogich i bezdomnych w Łomży i Zambrowie.
Pragnę podkreślić, że dzięki Waszej ofiarności nie bylibyśmy w stanie na tak dużą skalę realizować dzieł miłosierdzia. Za okazaną pomoc serdeczne BÓG zapłać.
Jednocześnie informuję, że w każdy pierwszy piątek miesiąca o godz. 730 w naszej kaplicy w siedzibie CARITAS w Łomży, ul. Rybaki 1 sprawowana jest Msza Św. w intencji naszych Darczyńców.
Zachęcam także do odwiedzenia naszej strony internetowej www.lomza.caritas.pl, gdzie można uzyskać pełną informację o działalności Caritas Diecezji Łomżyńskiej oraz bezpłatnie pobrać program do rozliczania podatku dochodowego za 2009 r.

Z pamięcią w modlitwie.

Ks. Andrzej Mikucki
Dyrektor Caritas Diecezji Łomżyńskiej

Łomża, dnia 19 stycznia 2010 r.
N. 76/B/2010

MAMY PIĘKNĄ POLSKĄ ZIMĘ. ŚNIEG PRZYKRYŁ BRUD CODZIENNOWŚCI I CIESZYMY SIĘ BIELĄ PŁATKÓW SPADAJĄCYCH Z NIEBA. ZAPRASZAM DO OBEJRZENIA GALERII Z ZIMOWYMI ZDJĘCIAMI KOŚCIOŁA I OGRODU....GALERIA ZIMA 2009/10

W naszej parafii trwa czas wizyt duszpasterskich w domach wiernych. Kapłani odwiedzają parafian by wspólnie Bogu powierzyć rozpoczęty nowy rok i pobłogosławić nan ten czas. W domu powinien być przygotowany stół nakryty białym obrusem na którym stawiamy zapaloną świecę, krzyż i kropidło z wodą święconą. Po odmówieniu modlitwy kapłan błogosławi domowników i mieszkanie. Rozmowa duszpasterska ma za cel przybliżenie parafian, duchowieństwu, a także zwrócenie uwagi na istotne aspekty życia sakramentalnego. Bardzo prosimy by na kolędzie pytać księdza, jeśli są tematy, czy sytuacja w domu trudna. Wizyta duszpasterska ma za cel pomóc tam gdzie są problemy i umocnić dobro, które jest.

Dziękujemy za otwarte serca które przyjmują nas z uśmiechem i dzielą się świadectwem wiary, a także często ze swojego niedostatku wspierają kościół.

Duszpasterze